Een gesprek over reizen en doing good

Familieportret
Afbeelding: 

Naam: Adrienne Monteath - van Dok
Leeftijd: 37 jaar
Studie: Bestuurskunde (2000-2007)
Functie: Director of Consulting bij TSIP (Londen)

Naam: Philip van Dok
Leeftijd: 81 jaar
Studie: Internationale Economische Betrekkingen (1960-1969) NEH
Functie: gepensioneerd, AGA GAS, Erasmus Trustfonds

Philip: ‘Mijn werkgever, een accountant in Amsterdam nam een firma over in Rotterdam, en stelde mij daar te werk. Ik ging er studeren aan de NEH en ik werd lid van het RSC. Mijn groentijd werd een kennismakingstijd, waardoor ik niet kaal geschoren hoefde te worden. Met een kale kop kon je in die tijd niet op je werk komen.’ Met een lening van het Hogeschoolfonds en bijbaantjes kon Philip zich later fulltime aan zijn studie wijden. ‘Ik was assistent bij professor Bernard Lievegoed, een aanhanger van de antroposofie, waar ik overigens niks mee had.’ Hij heeft in zijn leven nooit hoeven solliciteren, hij werd altijd gevraagd. Hij werkte voor de Nationale Borg Mij (die later deel uitmaakte van Nationale Nederlanden), en AGA Gas, waar hij zijn loopbaan eindigde als interne controller. Zijn mooiste tijd beleeft hij vervolgens bij het Erasmus Trustfonds waar hij zeven jaar als secretaris de scepter zwaaide. 

Ik denk dat ik blijf        

Tijdens zijn drukke carrière heeft hij echter wel tijd voor zijn kinderen. Adrienne: ‘Mijn zus ontbeet altijd met hem, ik ben niet zo’n ochtendmens. Hij trainde op zaterdag wel ons hockeyteam en ik dronk regelmatig een biertje met hem in de kroeg.’ Na de middelbare school ging Adrienne naar Mexico, waar ze met twee vrienden (een uit Mexico en de ander uit Portugal) naar de Amerikaanse grens zouden reizen. Maar de Portugees kon niet meer komen, dus werden de plannen aangepast en gingen zij naar Cuernavaca om een neefje van de Mexicaan te helpen met zijn summer school. Daar aangekomen liep zij bij het International Office van plaatselijke universiteit naar binnen om een praatje te maken. De dame achter de balie vraagt op een gegeven moment of ze komt voor het toelatingsexamen, in de verwarring die erop volgt en de verzekering dat het vooral gaat om multiplechoicevragen, besluit ze om mee te doen. ‘Door Frans en Latijn een beetje te combineren bleek ik aardig wat te begrijpen en tot mijn stomme verbazing kwam later het bericht dat ik geslaagd was. Eigenlijk stond ik al ingeschreven bij de EUR, maar in een opwelling belde ik naar huis en vertelde dat ik wat langer bleef. In drie maanden heb ik Spaans geleerd en daarna een jaar Politicologie en Communicatie gedaan. ‘Ik had het zo naar mijn zin ik dacht ik blijf’. Maar haar vader overtuigt haar aan het eind van het jaar dat het niveau van die studie niet te vergelijken is met dat in Europa, en in het volgend jaar begint ze aan Bestuurskunde in Rotterdam.

Backpacken in China

Haar reislust is er echter niet minder om, in haar tweede jaar kondigt ze thuis aan dat ze naar China gaat. Dat was geen vraag, en het antwoord van haar vader evenmin: ‘Dan ga ik mee’.

Vader en dochter backpacken samen een maand door China. De eerste week begint in luxe, als ze te gast zijn bij de baas van Unilever in China, die Philip kent via het RSC. Overdag staat zelfs de auto met chauffeur ter beschikking. Maar daarna is het echt backpacken met de trein, bus en woordenboek in de hand diep het binnenland in. Drie dagen voor hun vertrek uit China, wordt het nog spannend. Een hele verdieping van het backpack-hotel waar ze verblijven wordt ’s-nachts volgespoten met slaapgas en iedereen wordt beroofd. Door een gelukje blijft de creditcard van Philip gespaard en door slim speurwerk vindt Adrienne hun paspoorten terug achter het hotel, waar de dieven ze als onbruikbaar weggegooid hebben.

En door!

De laatste 3,5 jaar van haar studie brengt ze middels AIESEC door in India, waar ze de stichting Atma Mumbai opricht die ngo’s op het gebied van kinderen en educatie helpt om ‘sustainable’ te worden. Op dit project studeert ze met een scriptie, die ze in India schrijft, ook af. Na bijna vier jaar in India voor haar stichting gewerkt te hebben is het tijd voor iets anders. Haar moeder adviseert haar om weer te gaan studeren, wat leidt tot een inschrijving in Cambridge voor ‘development studies’.  Ze ontmoet er haar huidige man, verhuist naar Londen, gaat werken bij Plan International (vml Foster Parents) en krijgt twee dochters. In Londen woont ze nog steeds, maar werkt nu voor een klein consultancy bureau (The Social Innovation Partnership) als director of consulting. ‘We moeten dankbaar zijn voor alles wat we hebben.’ zegt Adrienne, en haar vader knikt beamend als ze er aan toevoegt: ‘Wees gelukkig.’

Twee generaties Erasmus Universiteit: een vader en zijn dochter.