‘Ik heb veel energie, ik wil dingen’

Mijn studententijd

Dat Anoesjka Imambaks naar Rotterdam zou komen, stond al vast, vertelt ze als we haar ontmoeten op het kantoor van Venture Café in het Groothandelsgebouw. 

Afbeelding: 

Anoesjka Imambaks (34) studeerde Bestuurskunde aan de Erasmus Universiteit. Ze was beleidsadviseur voor het ministerie van Economische Zaken, kreeg een traineeship bij organisatieadviesbureau Berenschot en runde Maid at Home, een opleidings- en bemiddelingsbureau voor professioneel huishoudpersoneel in het hogere segment. Hiermee won zij de aanmoedigings­prijs van Etnische Zakenvrouwen NL 2016. Sinds een jaar is Imambaks directeur van Venture Café Rotterdam, een zusterorganisatie van Cambridge Innovation Centre. Ook is ze lid van de Raad van Commissarissen van Patijnenburg BV in het Westland.

‘Ik groeide op in Vlissingen, waar mijn vader een baan in de scheepvaart had. Nadat hij – tussen zijn ploegendiensten door! – zijn leraarsbevoegd­heid Techniek had behaald, wilden mijn ouders terug naar Rotterdam.’ Toen al was haar missie helder: studeren aan de Erasmus Universiteit en wel zo snel mogelijk. ‘De Erasmus Universiteit heeft echt die Rotterdamse cultuur; internationaal, multiculti, heel open. Een studie Bestuurs­kunde was me op het lijf geschreven.’ 

Creatieve mensen
‘Ik was een heel serieuze student, heel gefocust,’ herinnert ze zich. ‘Mijn studietijd bestond uit colleges, werkgroepen en mijn bijbaantje bij de klantenservice van een internetprovider. Ik heb nooit geparticipeerd in een studentenverenging. Niemand had me ook uitgelegd dat dat nuttig is. Tegen­woordig vertel ik studenten dat netwerken nú begint.’
Toch is haar loopbaan er een om over naar huis te schrijven. ‘In mijn laatste masterjaar liep ik stage bij het Ministerie van OCW. 
Ik voelde dat daar een baan uit zou rollen.’ Via een traineeship bij Berenschot, diverse functies in Den Haag en een eigen onderneming belandde Anoesjka in de directie­stoel van Venture Café. ‘We bouwen hier aan een internationale community van creatieve en ondernemende mensen. Iedere donderdagmiddag is het open huis. Dan brengen we ondernemers, innovators, studenten, dienstverleners en investeerders bijeen.’ 

‘Onze groep kocht samen één boek. Vervolgens zaten we uren te kopiëren’

Fanatiek studeren
Maar weer even terug naar de campus. ‘Ik miste nooit een werkgroep, lette heel goed op tijdens colleges. Daar steek je meer van op dan uit de boeken. Ik maakte deel uit van een klein, gemixt groepje studenten van mijn jaar, met wie ik nog altijd contact heb. We waren heel ijverig: wie had het best geleerd, cijfers vergelijken… Het ging altijd over de studie. Ik weet nog dat ik voor het eerste tentamen, bestuurskunde 1.1, een 6 haalde waar de meesten onvoldoende scoorden. Dat gaf vertrouwen.’ De groep hing altijd in de mensa, herinnert Imambaks zich. ‘We kochten samen ook één studieboek en zaten vervolgens uren in de copyshop in het A-gebouw te kopiëren.’ Achteraf gezien jammer, meent ze: ‘Een volle boekenkast was heel leuk geweest, ik heb alleen maar stapels papier!’ 

Het schrijven van haar scriptie was een zware pil. Anoesjka: ‘Het is waar wat ze zeggen: je haalt je bul omdat je het volhield. Toen ik op een avond helemaal stukliep in het schrijf­proces heb ik mijn begeleider, professor Edelenbos, een emotionele mail geschreven. En – tot mijn directe spijt – op send gedrukt. De dag erna kreeg ik een louter zakelijke, inhoudelijke reactie – ik schaamde me kapot, ha ha!’ 
Haar ouders en man waren bij de verdediging. ‘Mijn onderzoek stelde dat je eerst de ­structuur van een organisatie moet aanpassen om de cultuur te kunnen veranderen. Dat stond haaks op wat iedereen schreef en dacht. Best spannend, maar uiteindelijk kreeg ik juist daar een compliment voor.’

Mama’s kookkunst
Haar moeder overleed toen Anoesjka Imambaks 25 was. ‘Leverkanker. Na het eerste ziektebeeld heeft ze nog zes maanden geleefd. Daarom ben ik zo blij dat ik thuis ben blijven wonen tot mijn trouwen. Ik heb nog kunnen genieten van samen kletsen op de bank, van mama’s kookkunst.’ Het liet haar beseffen hoe snel het leven voorbij kan zijn. ‘Ik ben altijd gehaast geweest, heel erg gefocust op waar ik naartoe wil. Ik heb zo veel energie, ik wil dingen! Dat is misschien wel versterkt door het overlijden van mijn moeder. Soms vergeet ik te genieten van het hier en nu.’ 

Ze woont nog in Rotterdam, met haar man en drie dochters. Een leuke baan, een mooie carrière in het verschiet en een rijk gezin: Imambaks is een gelukkig mens. Had ze achteraf gezien toch nog iets anders willen doen? ‘Meer genieten van mijn studententijd,’ besluit ze. ‘Tóch die studentenvereniging, tóch een trip naar het buitenland. 
Studenten van nu verzamelen herinneringen; ik verzamelde studiepunten. Maar desondanks ben ik goed terecht gekomen.’ 


TEKST: Karin Koolen
FOTO’S: Charlie De Keersmaecker

 

Anoesjka Imambaks