Make it happen. Elke dag!

Make it happen. Elke dag!

Mensen op de campus: studenten, medewerkers, alumni, bezoekers… De universiteit geeft bijna elke dag een van deze mensen een gezicht via LinkedIn, Instagram en Facebook. Een foto met een verhaal. www.facebook.com/ErasmusUniversity.

EUR wit

(19, Student EUC) wist als kind al dat ze gevechtspiloot wilde worden.

‘Ik ben opgegroeid in Gorinchem; mijn vader is Nederlander, mijn moeder komt uit Engeland. Onze familie verhuisde naar Duitsland toen ik zes jaar was, omdat mijn vader daar een baan kreeg. Hij werkt in de verkoop en een van de hoofdkantoren was in Duitsland. Tot dan had ik geen Engels gesproken in de klas, maar ik vond snel mijn stekje op de internationale school.Ik vond het zelfs zo leuk dat ik naar een internationale school in Hilversum ben gegaan nadat we jaren later waren terug­gekeerd. Het past bij me; de internationale sfeer, mensen uit alle hoeken van de wereld die hun ambities delen. Daarom hou ik waarschijnlijk zo van op deze plek! 

Als kind wist ik al dat ik gevechtspiloot in het Britse leger wilde worden. Ik was altijd al stoer: hield van alles wat snel was en van de adrenalinekick van avontuurlijke sporten. Ik fiets, loop hard en duik en ik volg wekelijks een cursus zelfverdediging aan de universiteit. Helaas was ik fysiek ongeschikt voor het beroep van vliegenier. Ik ben te klein en weeg te weinig. Mijn plan is nu om arts in het Britse leger te worden. Maar omdat ik geen scheikunde en biologie in mijn pakket had, moet ik een paar jaar EUC doen voordat ik naar medische faculteit hier in Rotterdam kan.

Let wel: ik heb mijn droom nog niet opgegeven! Zodra ik in het leger zit en als veldarts werk, ga ik al mijn vrije tijd besteden aan vlieglessen!’

 

EUR wit

Op 4 december 2015 kreeg Awni Farhat (27, masterstudent ontwikkeling ISS) de kans de belegerde Gazastrook van Palestina via de grens bij Rafah te verlaten.

‘Ik ging naar Turkije, waar ik in ieder geval wat meer bewegingsvrijheid had. Het was de enige manier om dichter bij mijn doel – doorstuderen en meer bewegingsvrijheid – te komen. Het liefst wilde ik naar Londen te om te studeren maar helaas werd mijn visumaanvraag afgewezen. De grens bij Rafah met Egypte gaat maar incidenteel en zonder aankondiging open, zo'n tweemaal per vier maanden. Echt alles, zoals je visum, moet je ruim van tevoren plannen. Als je de datum misloopt, dan verloopt je visum. In Istanbul, waar ik vrijwilligerswerk deed in een gemeenschapscentrum voor Syrische vluchtelingen die in de stad wonen, was ik betrokken bij verschillende activiteiten. Al met al heeft dit me geholpen iets zinvols te doen en mij nuttig te voelen in afwachting van de mogelijkheid om naar een veilige omgeving door te reizen waar ik kon studeren en mijn doelen proberen te bereiken.

Het dagelijks leven in Gaza is niet gemakkelijk en de oplossing voor Palestina is niet eenvoudig, maar ik geloof in bruggen bouwen, niet in barrières opwerpen. Godsdiensten veroorzaken op zich geen problemen, het zijn de fundamentalisten en extremisten die voor de ellende zorgen. Als Palestijnse student zie ik het als mijn verantwoordelijkheid om een spreekbuis te zijn van Palestijnen die niet buiten Gaza kunnen reizen en van wie de stemmen vaak niet worden gehoord. We bereiken niets als we niet verenigd zijn.’

EUR wit

(24, Student aan Erasmus MC (radiotherapie labtechnicus)) is er van overtuigd dat ze het in Kaapverdië waarschijnlijk ook zou hebben gered.

‘Ik hoor steeds meer over kanker in mijn eigen omgeving. Kort geleden is de vader van een goede vriend van mij overleden aan slokdarmkanker – zo heb ik van dichtbij gezien wat voor leed deze ziekte met zich meebrengt. Verkeerde diagnose, te laat begonnen behandeling, ze konden toen niet veel meer voor hem doen. Natuurlijk zijn behandelingen belangrijk, maar daarnaast kan er nog zo veel worden gedaan op het gebied van vroegtijdig onderzoek en preventie! Dit alles heeft er onbewust toe bijgedragen dat ik me heb ingeschreven voor het programma om ­laboratoriumtechnicus in de radiotherapie te worden. De komende maanden zit ik op een voltijdse opleiding, en vanaf februari werk ik hier fulltime, met om de paar weken een dag op school.

Ik ben geboren en getogen in Kaapverdië en heb als enige in mijn familie gekozen voor een carrière in de geneeskunde. De meesten uit mijn familie hebben een hoofd voor techniek. In zekere zin heb ik natuurlijk ook een technisch beroep, hahaha. Ik was 16 toen ik naar Nederland verhuisde – naar Rotterdam. Dat was een behoorlijk grote stap want in al die jaren had ik mijn moeder maar één keer gezien en werd ik opgevoed door mijn oma. Maar volgens mijn moeder bood Nederland betere kansen. 

Ik moest wel wennen aan mijn nieuwe leven. In Kaapverdië deed ik het goed op school en had ik mijn leven op orde; hier sprak ik niet eens de taal. Ik moest ineens weer allerlei basiswoorden leren, zoals maan, roos, vis. Alsof ik dom was! Gelukkig kwam het uiteindelijk allemaal goed, al zou ik het in Kaapverdië waarschijnlijk ook hebben gered. Maar inmiddels heb ik ook een hele hechte band met mijn moeder. Ik ga wel elk jaar terug naar Kaapverdië om mijn grootmoeder te zien. Ze is nu 84 en ik wil niet één jaar missen! Het zou fantastisch zijn als ze mijn ­afstuderen nog zou meemaken!’

EUR wit

(student psychologie) wordt echt gelukkig van anderen helpen.

‘Mijn tweelingzus en ik waren altijd samen tot we in het buiten­land gingen studeren. Zij studeert geneeskunde in ­Wenen en ik psychologie aan de Erasmus Universiteit. Ik kom uit Istanbul, waar mijn ouders nog steeds wonen. De situatie is er nu wat gespannen en de toekomst lijkt misschien een beetje grimmig. Maar ik ben ervan overtuigd dat als we in elkaar geloven en ons op onze sterke punten richten, we alles kunnen bereiken wat we willen.

Mijn doel voor dit jaar is een stage vinden. Bij voorkeur bij een bedrijf als Unilever of Philips. Ik wil een master in Human Resources doen, omdat ik denk dat mensen essentieel zijn. Het juiste team van medewerkers kan je bedrijf maken of breken. Ik beschouw mezelf als een heel actieve student, ik ben net toegetreden tot het studententeam van Unicef in Rotterdam. Wij willen de huidige structuren veranderen en meer focussen op het stimuleren van de vrijwilligers. Je zou kunnen zeggen dat ik een mensenmens ben. Ik hou van mensen en anderen helpen maakt me echt gelukkig.

EUR wit
Erasmus University & you