Over ondernemen, chocoladekoekjes en paying it forward

Familieportret
Afbeelding: 

NAAM: Raymond Cloosterman
LEEFTIJD: 53
STUDIE: Bedrijfskunde (1988)
FUNCTIE: Oprichter en CEO Rituals sinds 2000

NAAM: Colette Cloosterman – van Eerd
LEEFTIJD: 51
STUDIE: Bedrijfseconomie (1991)
FUNCTIE: CCO Jumbo sinds 2001

Afgelopen vrijdag hebben ze hun oudste zoon in Rotterdam afgezet. Achttien is hij, en na een tussenjaar Amerika komt hij hier nu Econometrie studeren. Aan de Erasmus Universiteit, uiteraard. Nee, ze hebben hem niet gepusht, zegt Raymond Cloosterman aan de lange houten tafel van hun huis in de Bommelerwaard.
Colette: ‘Nou…’
Raymond: ‘Nou ja, we vinden het natuurlijk wel heel leuk dat hij gaat studeren aan de universiteit waar wij zo veel aan te danken hebben. Maar zoals het een goede puber betaamt, wilde hij zelf eerst naar Amsterdam. Véél leuker. Dus toen hebben we het maar even gelaten. En dat werkte, want op een gegeven moment kwam hij er zelf mee.

Hee, lieverd!’
Het loopt tegen etenstijd en iedereen komt net thuis. Oppas Annet draait in de keuken een maaltijd in elkaar, Raymond eet alvast een stuk kaas en Colette zet nog snel een schaaltje Chocolettes op tafel – van Jumbo, natuurlijk. Naar haar vernoemd, ook nog. ‘Ha-aai!’ Dochter nummer twee (15) komt net van hockeytraining. Weet zij al wat ze later wil gaan studeren? ‘Geen idee, ik heb wel economie-maatschappij gekozen. Is er nog eten over?’

Welkom in het huishouden van Colette en Raymond, buiten de deur beiden bekend als succesvol ondernemer, binnenshuis vooral man & vrouw, verwoed Wordfeuder (zij), aspirant-McEnroe (hij) en fervent hardloper (beiden), en boven alles ouders van een zoon en drie dochters.

Nou dag, zachte G

Zelf groeide Raymond op in een dorp onder de rook van Nijmegen, om op zijn zeventiende aan de Erasmus Universiteit aan een studie Bedrijfseconomie te beginnen. ‘Wat dat precies inhield, wist ik ook niet. Ik wist alleen dat het de beste opleiding was als je iets in het bedrijfsleven wilde gaan doen. Want dat wist ik wel, voor zover je dat kunt beoordelen als je 17 bent.’

Colette is de oudste dochter uit een Veghels ondernemersgezin. Wat heet – grootvader Johan startte in 1921 een levensmiddelenzaak; de verre, verre voorloper van de huidige Jumbo-supermarktketen. Ook zij ging naar Rotterdam om Economie te studeren (‘Na de Eureka-studentenweken was ik mijn zachte G al kwijt’). Want waar iedereen thuis ‘gewoon’ naar Tilburg ging om te studeren, voelde Colette al vroeg dat de wereld groter was. ‘Voor mij was het leven in de grote stad best een schok. Ik had nog nooit in een metro gezeten.’ De studentenverenigingen (het corps en Laurentius) hielpen hen de stad en de studie te veroveren (Raymond: ‘We zijn allebei heel erg van het niks willen missen’), maar grappig genoeg vonden ze elkaar pas na de studie.
Raymond: ‘We hadden elkaar weleens gezien op de trap in de hal van Woudenstein; toen vond ik haar wel meteen leuk.’
Colette: ‘Ik jou ook, maar ik had al een vriendje. Dus dan loop je toch maar door, hè.’
Raymond: ‘We kwamen ook in andere cafés. Ik zat in De Stoep, of Locus…’
Colette: ‘En ik hing elke donderdag tot vier uur ’s nachts met mijn jaarclub in De Bikini. Maar de volgende dag werd er ook weer gewoon keihard gestudeerd, hoor.’ Work hard, play hard, dus. Het dient een doel, zien ze achteraf. Raymond: ‘De kracht van de Erasmus is dat je er niet alleen kunt studeren, maar dat er ook een enorm netwerk ligt om op andere manieren te groeien. Vanwege allerlei stages, studiereizen, bijbanen en een buitenlands MBA-programma heb ik zes jaar over mijn studie gedaan. Dat is tegenwoordig ondenkbaar. In drie jaar tijd moet je scoren, als je in het eerste jaar een punt mist, moet je weg. Voor efficiënt studeren valt natuurlijk wat te zeggen, maar of daar unieke mensen uit voortkomen die meteen bruikbaar zijn in het bedrijfsleven… Het totale pakket is juist zo waardevol.’

Erasmus-doorzetters

Of hun succes mede aan dat totaalpakket is te danken, is moeilijk te zeggen. Maar dat ze het hebben, staat vast. Jumbo telt inmiddels 587 winkels; Rituals opent er momenteel drie per week. Dat zijn er dan 650 in totaal aan het eind van het jaar. Stapje voor stapje kwamen ze er, van moodboard tot mijlpaal. In de dik twintig jaar dat ze samen zijn, zagen ze elkaar over en weer vallen en zegevieren. De eerste jaren hield hij zijn Rituals-winkels met moeite overeind en zij kreeg die 60 duizend personeelsleden ook niet cadeau.
Colette: ‘Het fijne is dat wij het ook al leuk hadden toen we niks hadden. Dat geeft zelfvertrouwen. En misschien is dat ook wel iets Rotterdams – we zijn allebei behoorlijk no nonsense.’ Sterker, ze herkennen dat ook direct in andere Erasmus-alumni.
Colette: ‘Je ziet het meteen. Het zijn altijd aanpakkers, mensen die kansen zien en oplossingen zoeken.’
Raymond: ‘En doorzetters: zo leuk was het doorploegen van al die stapels materie nou ook weer niet.’
Colette: ‘Het is lastig te omschrijven, maar ik krijg altijd meteen een smile als ik mensen ontmoet die op het Erasmus hebben gezeten. Je denkt toch: mooi, wij kunnen zaken doen met elkaar.’
Raymond: ‘Het is die can do-mentaliteit. Die begint al als je de Van Brienenoord over rijdt.’

Film terugdraaien

Een fundament voor het leven, kortom, en daarom zijn ze onafhankelijk van elkaar Founding Father geworden: allebei hebben ze een groot bedrag gedoneerd, zodat EUR activiteiten kan ontplooien waarmee Rotterdam echt het verschil kan maken.
Raymond: ‘Het heet officieel een endowment fund, Harvard heeft het ook. We hebben allebei een mooi bedrijf opgebouwd. Als je dan de film terugdraait, zie je toch dat we heel veel te danken hebben aan Rotterdam en de EUR. Daar heb ik leren studeren, daar heb ik mijn beste vrienden leren kennen, daar heb ik mijn eerste baan bij Unilever en zelfs mijn vrouw aan te danken. Wat ik nu heb staan, heeft daar zijn oorsprong gevonden. Als je dan het geluk hebt gehad om een bedrijf als Rituals neer te zetten, is het fijn om wat terug te kunnen geven.’
Colette: ‘En vooral dóór te geven.’
Raymond: ‘Op deze manier kunnen ze bijvoorbeeld goede sprekers uitnodigen die anders niet zouden kunnen komen, of presen­tatietrainingen voor eerstejaars verzorgen. Dat is echt een ondergeschoven kindje hier, zeker in vergelijking met Amerika.’
Colette: ‘Het is de belangrijkste tijd van mijn leven geweest, misschien zelfs wel de leukste. Nu heb ik het ook superleuk, maar die ontdekkingstocht van toen, dat gun je iedereen.’ Om te beginnen hun oudste zoon, die nu net aan het begin van die tocht staat. En kijk, daar komt nog een kind binnen gebolderd: de jongste van 12. Paardenstaart, zongebruind, kus voor pap en mam. Wat wil zij later studeren?
Verlegen: ‘Eh… Iets met musical.’
Wie weet wat de Erasmus over een paar jaar aan parascholaire activiteiten aanbiedt.

TEKST: Eva Hoeke
FOTO: Jennifer Remme

Twee alumni op een kussen